ای بی خبر بکوش که صاحب خبر شوی

بسم الله الرحمن الرحیمباید علاقهام به بندگی خداوند و نزدکتر شدن به محبتش بیشتر باشه؛ این علاقه باید خودش رو در نماز نشون بده.شیطان یه نشانه شناسایی مهمّ داره؛ صدای شیطان همان صداییه که نماز را به هر شکلی، کاستن از وقت جلوه میده .. نماز محور همه کارها و ستون دین هست. همه کارهای جدی و تفریح برای اینه که نماز خوبی بخونم.امروز خدایا! کمکم کن با حضور قلب و با خشوع نماز بخونم. حسّ کنم که فرض کردن نماز لطفی از جانب تو به من بوده. منی که در معرض عقب انداختن کارها بوده و هستم. کمکم کن از نماز یاد بگیرم، کاری رو عقب نیندازم.ذهنم اینطور نباشد که باشد و نباشد .. چیز از گذشته در کار نیست .. نگاه داشتن چیزی از آن تولید نفاق و بوی بد میکند .. مثل کسی که خنچری پنهان کرده است .. دو تا دستت را کامل نشان بده .. کف خالیات و امیدت به خدا و تلاشت برای آینده.اگر امشب شرایطش رو داشتم بروم سینما و کاری به ملامتهای بیدلیل شیطان نداشته باشم.حالا که شکر خدا از پراکندگی مرحله جستجو فارغ شدم روی تز و تهلیل متمرکز بشم و مومن باشم.وقتی بحث ازدواج میاد وسط حواسم به زیاد نشدن کلام باشد .. دیروز به حکمتانه حرف زدن فکر کردم. رسا و مفید. نه لزوما با استدلال.خبر ۱ بار .. همین الان .. دیگر تا فردا پنچشنبه. ای بی خبر بکوش که صاحب خبر شوی...

بسم الله الرحمن الرحیم

نماز را برای خدا میخوانم، چنان که کلمه به کلمه رسالهای که دارم مینویسم؛

رونده به سوی او، زود-رسنده است؛ نه ترس دارد نه حزن؛ تو که ترس و حزن را تجربه کردی، از چه بود؟

امیرحسین .. چرا غیبت کردی و اجر عملت رو ضایع کردی؟ چرا؟ ابدیت با همین روزها ساخته میشه .. ابدیتی که نمیدانم به کچا میروم و چه مراحلی را طی میکنم.

یادم نبود که چشمپاکم امشب .. هر چند الحمد لله چشمم پاک بود.

ای بی خبر بکوش که صاحب خبر شوی...

بسم الله الرحمن الرحیمامروز اصلا نمازهایم خوب نبود متاسفانه.برای من زشته که بیتوجهیم به دنیا رنگ انفعال بگیره و حالا که حس میکنم دستم میرسه قلبم رو پر کنه ..اینها حرفهای صرفا اخلاقی نیست که بخوام باهاش پز بدم .. محاسباتت به هم میریزه .. خلاقیتت کم میشه .. از رشدت باز میمونه .. خدا رو گم میکنی.تا حالا در سختترین شرایط چطور دوام آوردی و کسی خم ابروی تو رو ندید .. حالا هم همینه .. اول با خدا بود الان هم با خداست آخر هم با خداست.چرا موقع صحبت با مادرم بیحوصله حرف میزنم؟ آیا زشت نیست که از سر تکبر و قساوت و سختسری باشه .. بهترین کار اینه؟ این زندگی و عمر بند یک دو تا تصمیم ساده است .. که بگیری و لحظاتت رو زنده کنی ..من خیلی تامل کردم .. بارها و بارها .. ذهنم کم مشغول نشده .. چیزایی هست در این کشور و نهضت که نقد نمیشه .. خیلیها کارشون رو درست انجام دادن .. خیلیها هم نه .. به نظرت من شبیهتر به کدومم؟در جریان مسایل بودن خیلی میتونه مهمّ باشه .. ولی کار ویژه من چیه؟سرفصلهایی که مانده را چه کسی باید فکر کنه؟ گرههای فکری و عملی را کی باید باز کردنشون رو متعهد بشه؟ خیلی خبرها و نگرانیها هست که در اخبار منعکس نمیشه .. ندیدن اونها و دیدن اینها باعث سوگیری ذهنی میشه درباره اولویتها.من دیگه خبر نمیبینم تا مرکز دغدغهام به اون چیزهایی که پرداختنش برای من اضطراریه منتقل بشه.خدا همه کسایی که در عرصه خودشون پابرجا هستن کمک کنه .. من رو هم.میشه ساعتها پای لپ تاپ نشست و نوشت .. یا باید مثل بردههای خودفروخته با ترسی حقیر یا طمعی پست دایما برانگیخته بشی یا بنده او باشی و ولایت او تو رو دایما از ظلمات به نور بیاره.آره با ولایت الله کارت را بکن .. اینجوری نه حرصی معنا پیدا میکنه نه ترسی نه بد ای بی خبر بکوش که صاحب خبر شوی...